"I widziałem innego anioła, lecącego przez środek nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi i wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i ludom, który mówił donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód".
(Obj. 14,6-7)
NADZIEJA.TV

NADZIEJATV


  • WPROWADZENIE DO LEKCJI BIEŻĄCEGO KWARTAŁU

    Etapy życia. Szósty dzień tygodnia stwarzania dobiegł końca. W ciągu pierwszych pięciu dni chaos panujący w świecie został przemieniony w doskonałe piękno. Ciemność została rozproszona przez światłość. Wody zostały oddzielone od siebie, a Bóg nakazał morzu, „mówiąc:

    — Dotąd dojdziesz, lecz nie dalej! I tu zatrzymają się twe wzdęte fale!” (Hi 38,11).

    Na suchym lądzie pojawiło się bogactwo barw i zapachów. Ptactwo wszelkiego rodzaju wypełniło przestrzeń powietrzną, a ryby i ssaki morskie zaroiły się w wodach. Zwierzęta lądowe wszystkich rodzajów i gatunków biegały, skakały oraz wspinały się po drzewach stosownie do tego, jak Bóg je stworzył. I wreszcie Bóg stworzył na swój obraz ludzi będących wyjątkowymi istotami w całym ziemskim stworzeniu.

    Zanim Bóg ustanowił sobotę, przyjrzał się swojemu stworzeniu i oświadczył, że wszystko było „bardzo dobre” (Rdz 1,31).

    Gdyby tylko tak to pozostało… Doskonały świat, doskonali ludzie — na zawsze. Pomyśl tylko. Adam i Ewa mieliby dzieci, a potem pojawiłyby się wnuki i prawnuki. Pierwsi rodzice patrzyliby, jak przychodzą na świat niezliczone pokolenia przynoszące radość nie tylko im, ale także i Bogu. Żyjąc w tym upadłym świecie, nie potrafimy wręcz wyobrazić sobie, jakie byłoby życie ludzkości bez grzechu i zła.

    Jest tak dlatego, że nasza wyobraźnia została ukształtowana w świecie zupełnie odbiegającym od idealnego świata stworzonego przez Boga. Jakże różne są te dwa światy — świat sprzed grzechu i świat po grzechu! Oto jeden przykład. Gdy Adam i Ewa „widzieli więdnące kwiaty i opadające liście, pierwsze oznaki skażenia, płakali bardziej, niż dziś ludzie opłakują śmierć bliskich. Obumieranie kruchych i delikatnych kwiatów sprawiało im smutek, ale gdy wspaniałe drzewa traciły swe liście, widok ten przypominał im o tym, iż śmierć jest udziałem wszystkiego, co żywe”[1]. Dzisiaj nie reagujemy tak na widok opadających liści, bo żyjąc w świecie grzechu, nauczyliśmy się traktować śmierć i cierpienie jako nieodłączne elementy cyklu życia.

    O tym właśnie są lekcje tego kwartału — o etapach naszego życia w tym upadłym świecie. Przyjrzymy się im w kontekście bliskim większości z nas — w kontekście rodziny.

    Ludzie zostali stworzeni w Edenie do życia w rodzinie, jako mąż i żona. Później pojawiły się dzieci i ich dzieci. I tak toczy się historia ludzkości aż do dziś. Wiele z pierwszych historii biblijnych — począwszy od Adama i Ewy, poprzez patriarchów i dynastię Dawida — toczyło się w kontekście rodziny i rodzinnych więzi. W całej Biblii — w taki czy inny sposób — rodziny tworzą tło opisywanych wydarzeń. Nie powinno nas to zaskakiwać, gdyż przechodząc przez kolejne etapy życia, my także czynimy to samo w większym lub mniejszym stopniu w środowisku rodziny.

    Pomimo działania sił wrogich rodzinie, tak w przeszłości, jak i obecnie (na przykład praktyka poligamii w czasach biblijnych przyczyniająca się do destabilizacji życia rodzinnego), oraz wbrew próbom przedefiniowania pojęcia rodziny biblijna koncepcja rodziny trwa niewzruszenie. I tak powinno być. Rodzina to środowisko, w którym wzrastamy, a zatem może ona być największą siłą dobra albo zła w kwestii kształtowania naszego życia oraz tego, jak reagujemy na różne wyzwania, przechodząc poszczególne etapy życia.

    Ponieważ każdy z nas jest inny, to i także nasze rodziny są wyjątkowe. Zatem lekcje tego kwartału są wykładem biblijnych zasad, które (jak mamy nadzieję i o co się modlimy) mogą pomóc nam w kształtowaniu silnych rodzin na każdym etapie życia.

    Autorami Lekcji Biblijnych 2/2019 są Claudio i Pamela Consuegrowie pracujący jako dyrektorzy Sekretariatu Rodziny przy Wydziale Północnoamerykańskim Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Oboje od ponad trzydziestu lat służą Kościołowi, pełniąc różne funkcje (przyp. red.).

    TREŚĆ - LEKCJA IX (01 CZERWIEC 2019) >CZAS TRACENIA


    W chwili gdy Adam i Ewa spożyli owoc drzewa poznania dobra i zła, doświadczyli pierwszej straty — stracili niewinność. Ta utracona niewinność ustąpiła miejsca egoizmowi, konfliktom, wzajemnemu obwinianiu się i pragnieniu panowania i wywyższenia się ponad innych.

    Wkrótce po upadku w grzech doświadczyli pierwszego widoku śmierci, gdy otrzymali ubiór ze skóry zabitego zwierzęcia w celu okrycia ich nagości. Pozbawieni dostępu do drzewa żywota, aby nie spożywali jego owoców i nie żyli wiecznie, utracili także swój idealny dom w Edenie, a po latach utracili syna Abla zamordowanego przez Kaina. W końcu jedno z nich zmarło, a drugie tym samym utraciło współmałżonka i pozostało mu oczekiwanie na własną śmierć. Tyle strat nastąpiło w wyniku jednej decyzji.

    O tak, wszyscy znamy realność i ból straty, a większość z nas odczuwa ją najdotkliwiej, gdy dotyczy ona naszej rodziny. Nic dziwnego, ponieważ rodzina to najbliżsi nam ludzie, a zatem ich utrata dotyka nas najmocniej.

    W tym tygodniu nadal będziemy się przyglądać rodzinie, tym razem w kontekście rozmaitych strat, jakie ona ponosi.

    TEKSTY BIBLIJNE DO LEKCJI

    Mk 5,22-24.35-43
    (22) I przyszedł jeden z przełożonych synagogi, imieniem Jair, a ujrzawszy go, przypadł mu do nóg. (23) I błagał go usilnie, mówiąc: Córeczka moja kona, przyjdź, włóż na nią ręce, żeby odzyskała zdrowie i żyła. (24) I poszedł z nim; i szedł za nim wielki tłum, i napierali na niego. (35) A gdy jeszcze mówił, nadeszli domownicy przełożonego synagogi i donieśli: Córka twoja umarła, czemu jeszcze trudzisz Nauczyciela? (36) Ale Jezus, usłyszawszy, co mówili, rzekł do przełożonego synagogi: Nie bój się, tylko wierz! (37) I nie pozwolił nikomu iść z sobą, z wyjątkiem Piotra i Jakuba, i Jana, brata Jakuba. (38) I przyszli do domu przełożonego synagogi, gdzie ujrzał zamieszanie i płaczących, i wielce zawodzących. (39) A wszedłszy, rzekł im: Czemu czynicie zgiełk i płaczecie? Dziecię nie umarło, ale śpi. (40) I wyśmiali go. Ale On, usunąwszy wszystkich, wziął z sobą ojca i matkę dziecięcia i tych, którzy z nim byli, i wszedł tam, gdzie leżało dziecię. (41) I ująwszy dziewczynkę za rękę, rzekł jej: Talita kumi! Co znaczy: Dziewczynko, mówię ci, wstań. (42) I zaraz dziewczynka wstała i chodziła, miała bowiem dwanaście lat. I wpadli w wielkie osłupienie i zachwyt. (43) I przykazał im usilnie, aby się o tym nikt nie dowiedział. I powiedział, aby jej dano jeść.
    1 P 5,6-7
    (6) Ukórzcie się więc pod mocną rękę Bożą, aby was wywyższył czasu swego. (7) Wszelką troskę swoją złóżcie na niego, gdyż On ma o was staranie.
    Rdz 37,17-28
    (17) A na to ów mąż powiedział: Wyruszyli stąd, bo słyszałem, jak mówili: Pójdziemy do Dotanu! Józef poszedł za braćmi swoimi i znalazł ich w Dotanie. (18) I ujrzeli go z daleka; lecz zanim się do nich zbliżył, zmówili się, że go zabiją, (19) mówiąc jeden do drugiego: Oto idzie ów mistrz od snów! (20) Nuże, chodźmy i zabijmy go, i wrzućmy go do jakiej studni, a potem powiemy: Dziki zwierz go pożarł. Zobaczymy, co wyjdzie z jego snów. (21) A gdy to usłyszał Ruben, chciał go wyrwać z ich ręki i rzekł: Nie zabijajmy go. (22) Potem Ruben rzekł do nich: Nie przelewajcie krwi, wrzućcie go do tej studni na pustkowiu, ale nie podnoście na niego ręki. Chciał go bowiem wyratować z ich rąk i przyprowadzić do ojca. (23) A gdy Józef przyszedł do braci swoich, ściągnęli z Józefa szatę jego, szatę z długimi rękawami, którą miał na sobie, (24) pochwycili go i wrzucili go do studni. A studnia ta była wyschnięta, nie było w niej wody. (25) Potem zasiedli do posiłku, a gdy podnieśli oczy, ujrzeli karawanę Ismaelitów, przybywającą z Gileadu; wielbłądy ich niosły wonne korzenie, balsam i mirrę, a szły niosąc to do Egiptu. (26) Wtedy rzekł Juda do braci swoich: Jaki pożytek z tego, że zabijemy brata naszego i zataimy, żeśmy go zabili? (27) Chodźcie, sprzedajmy go Ismaelitom. Nie podnośmy na niego ręki naszej, gdyż jest on bratem naszym i z ciała naszego. I usłuchali go bracia. (28) Gdy więc przechodzili mężowie, kupcy midianiccy, wyciągnęli Józefa ze studni na górę i sprzedali Józefa Ismaelitom za dwadzieścia srebrników, ci zaś przywiedli Józefa do Egiptu.
    Łk 16,13
    (13) Żaden sługa nie może dwóm panom służyć, gdyż albo jednego nienawidzieć będzie, a drugiego miłować, albo jednego trzymać się będzie, a drugim pogardzi. Nie możecie Bogu służyć i mamonie.
    Rz 6,16
    (16) Czyż nie wiecie, że jeśli się oddajecie jako słudzy w posłuszeństwo, stajecie się sługami tego, komu jesteście posłuszni, czy to grzechu ku śmierci, czy też posłuszeństwa ku sprawiedliwości?
    1 Kor 15,26
    (26) A jako ostatni wróg zniszczona będzie śmierć.


    TEKST PAMIĘCIOWY

    „Lecz więcej jeszcze, wszystko uznaję za szkodę wobec doniosłości, jaką ma poznanie Jezusa Chrystusa, Pana mego, dla którego poniosłem wszelkie szkody i wszystko uznaję za śmiecie, żeby zyskać Chrystusa” (Flp 3,8).

    PIEŚNI

    TREŚĆ - LEKCJA IX (01 CZERWIEC 2019) >CZAS TRACENIA

  • WPROWADZENIE DO LEKCJI BIEŻĄCEGO KWARTAŁU

    Dobra nowina z wyspy Patmos

    Niemal 2 tysiące lat temu apostoł Jan za wierne głoszenie ewangelii został skazany na wygnanie i osadzony na małej skalistej wysepce na Morzu Egejskim. Sędziwy apostoł zniósł wszystkie trudy rzymskiego uwięzienia. Pewnego szabatu Jezus Chrystus złożył mu nadzwyczajną wizytę. Przyszedł, by wzmocnić swego cierpiącego sługę. W serii wizji Jezus ukazał Janowi panoramę dziejów Kościoła oraz to, czego doświadczy lud Boży czekający na powtórne przyjście swego Pana.

    To, co Jan ujrzał w wizji, wiernie spisał w zwoju, który zatytułował jako „Objawienie Jezusa Chrystusa” (Ap 1,1). Ta księga objawia dzieło Jezusa w niebie i na ziemi po Jego wniebowstąpieniu oraz to, czego dokona On, kiedy przyjdzie powtórnie. Jej celem było upewnienie chrześcijan w przyszłych wiekach o obecności Chrystusa i podtrzymanie ich, kiedy będą doświadczać trudności codziennego życia w upadłym świecie pogrążonym w wielkim boju.

    W tym kwartale zagłębimy się w tę księgę noszącą oficjalnie tytuł Apokalipsy Jana. Przeanalizujemy z grubsza zasadnicze części i tematy księgi. Chodzi o to, by poznać główne tematy księgi i podkreślić, że prawdziwie objawia ona Jezusa Chrystusa, Jego życie, śmierć, zmartwychwstanie i arcykapłańską służbę dla Jego ludu.

    Przystąpimy do tego studium w następujący sposób:

    1. Nasze studium Apokalipsy Jana jest oparte na biblijnej koncepcji natchnienia Pisma Świętego. Choć przesłania księgi pochodzą od boga, język, w którym zostały przekazane, jest językiem ludzkim. Używając języka i wyobrażeń zaczerpniętych z dziejów ludu Bożego w Starym Testamencie, odkryjemy, jak Jan przekazał te przesłania.

    2. Uważne studium proroctw Apokalipsy Jana (podobnie jak tych zawartych w Księdze Daniela) wskazuje, że właściwym sposobem zrozumienia zamierzonego wypełnienia tych proroctw jest zastosowanie historycystycznej metody interpretacji proroctw, jako że są one zbieżne z historią od czasów Jana po kres dziejów tego świata. To oznacza, że powinniśmy dołożyć starań, by zrozumieć znaczenie samego tekstu księgi, a nie nakładać nań z góry założone i obarczone błędem interpretacje.

    3. Struktura treści Apokalipsy Jana jest pod wieloma względami istotna dla odpowiedzialnej interpretacji i zastosowania proroctw w niej zawartych. Nasza analiza Apokalipsy Jana będzie oparta na zasadniczym podziale księgi na cztery części:

    4. Ap 1,9—3,22 na podstawie sytuacji znanych Janowi zborów profetycznie odnosi się do sytuacji Kościoła w kolejnych okresach dziejów.

    5. Ap 4,1—11,19 powtarza (a właściwie uzupełnia) tę historię Kościoła używając apokaliptycznych symboli dodających stopniowo więcej szczegółów.

    6. Ap 12,1—14,20 to tematyczne centrum księgi obejmujące dzieje wielkiego boju od czasów przed Jezusem aż po Jego powtórne przyjście.

    7. Ap 15,1—22,5 to część dotycząca wyłącznie czasu końca.

    8. Sensowna interpretacja proroctw Apokalipsy Jana musi być chrystocentryczna. Cała księga jest napisana z punktu widzenia Chrystusa. Jedynie przez Chrystusa symbole i obrazy Apokalipsy Jana nabierają ostatecznego znaczenia i wymowy.

    Apokalipsa Jana obiecuje błogosławieństwa tym, którzy czytają jej słowa lub słuchają ich i którzy zachowują zawarte w niej przesłanie. „Apokalipsa Jana zaczyna się zaleceniem skierowanym do nas, byśmy zrozumieli zawartą w niej naukę. Bóg mówi: «Błogosławiony ten, który czyta, i ci, którzy słuchają słów proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane; czas bowiem jest bliski». Kiedy jako lud zrozumiemy, co ta księga oznacza dla nas, nastąpi wśród nas wielkie ożywienie. Nie rozumiemy jeszcze w pełni lekcji, które księga ta zawiera, mimo że otrzymaliśmy nakaz, by badać ją i studiować”[1]. Analizując tę księgę odkryjesz dla siebie to, co powinieneś usłyszeć i zachowywać w oczekiwaniu na przyjście naszego Pana, Jezusa Chrystusa.

    TREŚĆ - LEKCJA XIII (30 MARZEC 2019) >WSZYSTKO NOWYM CZYNIĘ


    Zniszczenie eschatologicznego Babilonu jest złą nowiną dla tych, którzy współpracowali z tym odstępczym systemem religijnym. Jednak dla ludu Bożego jest to dobra nowina (zob. Ap 19,1-7). Babilon był odpowiedzialny za nakłonienie sił politycznych do prześladowania i mordowania naśladowców Boga (zob. Ap 18,24). Zniszczenie tego wielkiego wroga oznacza wyzwolenie i zbawienie dla wiernego ludu Bożego.

    Wraz ze zniszczeniem Babilonu modlitwy wiernych wyznawców Boga ukazane w scenie piątej pieczęci zostają wreszcie spełnione. Ich wołanie: „Kiedyż, Panie (…)?” (Ap 6,10) wyraża wołanie uciskanego i cierpiącego ludu Bożego od Abla aż do czasu, gdy Bóg ostatecznie usprawiedliwi swoich wiernych (zob. Ps 79,5; Ha 1,2; Dn 12,6-7). W Apokalipsie Jana lud Boży znajduje zapewnienie, że zło, ucisk i cierpienie skończą się definitywnie.

    I oto nadszedł czas, by Chrystus założył swoje wieczne królestwo. Pozostałe rozdziały Apokalipsy Jana opisują unicestwienie nie tylko eschatologicznego Babilonu, ale także szatana i wszelkiego zła. W tych rozdziałach otrzymujemy także wgląd w ustanowienie wiecznego Królestwa Bożego.

    TEKSTY BIBLIJNE DO LEKCJI

    Ap 19,6-9
    (6) I usłyszałem jakby głos licznego tłumu i jakby szum wielu wód, i jakby huk potężnych grzmotów, które mówiły: Alleluja! Oto Pan, Bóg nasz, Wszechmogący, objął panowanie. (7) Weselmy się i radujmy się, i oddajmy mu chwałę, gdyż nastało wesele Baranka, i oblubienica jego przygotowała się; (8) i dano jej przyoblec się w czysty, lśniący bisior, a bisior oznacza sprawiedliwe uczynki świętych. (9) I rzecze do mnie: Napisz: Błogosławieni, którzy są zaproszeni na weselną ucztę Baranka. I rzecze do mnie: To są prawdziwe Słowa Boże.
    J 14,1-3
    (1) Niechaj się nie trwoży serce wasze; wierzcie w Boga i we mnie wierzcie! (2) W domu Ojca mego wiele jest mieszkań; gdyby było inaczej, byłbym wam powiedział. Idę przygotować wam miejsce. (3) A jeśli pójdę i przygotuję wam miejsce, przyjdę znowu i wezmę was do siebie, abyście, gdzie Ja jestem, i wy byli.
    Ap 19,11-16
    (11) I widziałem niebo otwarte, a oto biały koń, a Ten, który na nim siedział, nazywa się Wierny i Prawdziwy, gdyż sprawiedliwie sądzi i sprawiedliwie walczy. (12) Oczy zaś jego jak płomień ognia, a na głowie jego liczne diademy. Imię swoje miał wypisane, lecz nie znał go nikt, tylko on sam. (13) A przyodziany był w szatę zmoczoną we krwi, imię zaś jego brzmi: Słowo Boże. (14) I szły za nim wojska niebieskie na białych koniach, przyobleczone w czysty, biały bisior. (15) A z ust jego wychodzi ostry miecz, którym miał pobić narody, i będzie nimi rządził laską żelazną, On sam też tłoczy kadź wina zapalczywego gniewu Boga, Wszechmogącego. (16) A na szacie i na biodrze swym ma wypisane imię: Król królów i Pan panów.
    Ap 20,1-3
    (1) I widziałem anioła zstępującego z nieba, który miał klucz od otchłani i wielki łańcuch w swojej ręce. (2) I pochwycił smoka, węża starodawnego, którym jest diabeł i szatan, i związał go na tysiąc lat. (3) I wrzucił go do otchłani, i zamknął ją, i położył nad nim pieczęć, aby już nie zwodził narodów, aż się dopełni owych tysiąc lat. Potem musi być wypuszczony na krótki czas.
    Jr 4,23-26
    (23) Spojrzałem na ziemię - a oto pustka i próżnia, ku niebu - a nie było na nim jego światła. (24) Spojrzałem na góry - a oto się trzęsły, na wszystkie pagórki - a one się chwiały. (25) Spojrzałem - a oto nie było człowieka, a wszystkie ptaki niebieskie odleciały. (26) Spojrzałem - a oto pole urodzajne stało się pustynią, a wszystkie jego miasta zburzone przed Panem przez żar jego gniewu. (27) Gdyż tak mówi Pan: Cały kraj stanie się pustynią, jednakże całkiem go nie zniszczę.
    Ap 20,4-6
    (4) I widziałem trony, i usiedli na nich ci, którym dano prawo sądu; widziałem też dusze tych, którzy zostali ścięci za to, że składali świadectwo o Jezusie i głosili Słowo Boże, oraz tych, którzy nie oddali pokłonu zwierzęciu ani posągowi jego i nie przyjęli znamienia na czoło i na rękę swoją. Ci ożyli i panowali z Chrystusem przez tysiąc lat. (5) Inni umarli nie ożyli, aż się dopełniło tysiąc lat. To jest pierwsze zmartwychwstanie. (6) Błogosławiony i święty ten, który ma udział w pierwszym zmartwychwstaniu; nad nimi druga śmierć nie ma mocy, lecz będą kapłanami Boga i Chrystusa i panować z nim będą przez tysiąc lat.
    Ap. 21,2-8
    (2) I widziałem miasto święte, nowe Jeruzalem, zstępujące z nieba od Boga, przygotowane jak przyozdobiona oblubienica dla męża swego. (3) I usłyszałem donośny głos z tronu mówiący: Oto przybytek Boga między ludźmi! I będzie mieszkał z nimi, a oni będą ludem jego, a sam Bóg będzie z nimi. (4) I otrze wszelką łzę z oczu ich, i śmierci już nie będzie; ani smutku, ani krzyku, ani mozołu już nie będzie; albowiem pierwsze rzeczy przeminęły. (5) I rzekł Ten, który siedział na tronie: Oto wszystko nowym czynię. I mówi: Napisz to, gdyż słowa te są pewne i prawdziwe. (6) I rzekł do mnie: Stało się. Jam jest alfa i omega, początek i koniec. Ja pragnącemu dam darmo ze źródła wody żywota. (7) Zwycięzca odziedziczy to wszystko, i będę mu Bogiem, a on będzie mi synem. (8) Udziałem zaś bojaźliwych i niewierzących, i skalanych, i zabójców, i wszeteczników, i czarowników, i bałwochwalców, i wszystkich kłamców będzie jezioro płonące ogniem i siarką. To jest śmierć druga.


    TEKST PAMIĘCIOWY

    „I rzekł Ten, który siedział na tronie: Oto wszystko nowym czynię. I mówi: Napisz to, gdyż słowa te są pewne i prawdziwe” (Ap 21,5).

    PIEŚNI

    TREŚĆ - LEKCJA XIII (30 MARZEC 2019) >WSZYSTKO NOWYM CZYNIĘ






Nabożeństwo w Podkowie Leśnej

w każdą sobotę o godzinie 9.30
  • Następna transmisja na żywo