"I widziałem innego anioła, lecącego przez środek nieba, który miał ewangelię wieczną, aby ją zwiastować mieszkańcom ziemi i wszystkim narodom, i plemionom, i językom, i ludom, który mówił donośnym głosem: Bójcie się Boga i oddajcie mu chwałę, gdyż nadeszła godzina sądu jego, i oddajcie pokłon temu, który stworzył niebo i ziemię, i morze, i źródła wód".
(Obj. 14,6-7)
HISTORIA

HISTORIA ADS ŁÓDŹ


Początki


Łódź była pierwszym miastem na terenie Królestwa Polskiego do którego dotarł adwentyzm. Dotarł wraz z dwoma stolarzami: Karolem Fendlem i Józefem Szlodzińskim, którzy w 1893 roku dotarli do Łodzi z Wołynia, gdzie poznali pierwszych polskich adwentystów i przyjęli poselstwo o powtórnym przyjściu Chrystusa. Wraz ze swoimi rodzinami stworzyli pierwszą małą wspólnotę. Zamieszkali u baptystycznego pastora o nazwisku Lach i był to pierwszy mały adwentystyczny zbór w Łodzi. Adam Lach przyjął adwentyzm, a wraz z nim jego rodzina i inni – szczególnie niemieckojęzyczni członkowie baptystycznego zboru.

W 1895 roku na prośbę grupy adwentystów z Łodzi, Misja Hamburska przysłała pierwszego pastora - Jana Labsbaka, który zorganizował społeczność w zbór i ta data przyjmowana jest za początek zorganizowanej społeczności adwentystycznej w Łodzi. W 1905 roku zbór liczył 24 ochrzczonych wyznawców. Nabożeństwa odbywały się w prywatnych mieszkaniach - przy ul. Milscha (ob. Kopernika), oraz Andrzeja Struga 17. W 1907 została przeprowadzona pierwsza publiczna ewangelizacja, prowadzona przez D. P. Gede (kolejnego pastora zboru, który przybył z Odessy) w sali restauracji „Paradise” przy ul. Piotrkowskiej

Okres wojen

Pierwsza wojna światowa była kolejnym przełomowym wydarzeniem w historii naszej wspólnoty. Wyznawcy narodowości niemieckiej zostali internowani, a wielu z nich wyjechało po wojnie z miasta, inni zostali deportowani na Syberię. W tym czasie zborowi służyli pastorzy: Teodor Will i jego syn Waldemar (1914-20), Ferdynand Dzik (1920-24) i od 1924 pastor Kosmowski. W tym czasie nabożeństwa odbywały się w języku polskim, były jednak tłumaczone na język niemiecki. Zbór zaczął odbudowywać się, niedługo po wojnie liczył 60 osób, przede wszystkim wywodzących się z protestantyzmu, w 1926 roku liczył już 70 osób.

Kościół Adwentystyczny dał się poznać w okresie wojennym, jako społeczność zaangażowana w życie lokalnej społeczności, m.in poprzez działalność pielęgniarek społecznych. Dzięki temu, a także całej narodowo-religijnej specyfice przedwojennej Łodzi, łódzki zbór otrzymał od wojewody łódzkiego status „kościoła tolerowanego”, co było wyjątkową sytuacją w naszym kraju.

W 1937 roku zbór przeniósł się do lokalu przy ul. Wólczańskiej 57. Druga wojna światowa był kolejnym przełomowym wydarzeniem z historii wspólnoty. Licząca wówczas prawie 120 wyznawców wspólnota zostaje na mocy rozporządzenia władz hitlerowskich podzielona na dwie części. Ok.70-osobowa niemieckojęzyczna grupa adwentystów spotykała się legalnie (choć także pod rygorem obostrzeń), zaś 25-osobowa polska społeczność potajemnie spotykała się w różnych miejscach. Pomiędzy obiema wspólnotami nie ustały jednak kontakty - na terenie niemieckiego zboru odbywały się np. wspólne spotkania młodzieży. Działalność polskiej grupy w czasie wojny była bardzo trudna, mimo to w czasie okupacji zostało w potajemnych warunkach ochrzczonych co najmniej 8 osób.

Zbór stracił swoją dotychczasową siedzibę przy ul. Wólczańskiej 57 - została ona zabrana przez okupanta i zamieniona na kwaterę SS. Nabożeństwa odbywały się przy ul. Piotrkowskiej - najpierw w budynku pod numerem 73, a następnie 101. Od 1943 przy ul. Wólczańskiej 139, która była także siedzibą zboru zaraz po wojnie. Opiekę nad polskim zborem w czasie okupacji pełnili pastorzy: Baron i Nowicki.

Okres powojenny to całkowicie nowa karta historii. W zborze pozostali jedynie polscy wyznawcy. Mimo emigracji, część tych, którzy wyjechali po wojnie do Niemiec, do dziś utrzymuje kontakty z łódzkim zborem, czasem odwiedzając rodzinne strony. Opiekę nad odbudowującym się zborem sprawowali pastorzy: Bujak, Baron, Smyk. Do roku 1951 zbór – jak kilkadziesiąt lat wcześniej, spotykał się przy ul. Andrzeja Struga 17. Później przeniósł się do budynku przy ul.Nowotki 79.Od 1962 roku siedziba zboru mieści się w dawnej fabryce włókienniczej przy ul. Kopcińskiego 67, zakupionej przez Kościół i zaadoptowanej na jego potrzeby. Budynek ten służył zarówno zborowi, jak i Diecezji Wschodniej, której biuro mieściło się w Łodzi, aż do roku 1991.Lata powojenne były okresem dynamicznego rozwoju Kościoła, choć wstrzymywanego liczną emigracją - przede wszystkim do Australii i Niemiec, gdzie znalazło się łącznie kilkadziesiąt osób.

Działalność misyjna


Kościół prowadził systematyczną działalność misyjną, także przy udziale zagranicznych misjonarzy i ewangelistów, systematycznie rozrastając się. Rekordowym był rok 1984, w którym chrzest przyjęły 34 osoby. Pod koniec lat 80-tych łódzka społeczność adwentystyczna przekroczyła 200 ochrzczonych wyznawców.W tym czasie zborowi służyli (zarówno jako bezpośredni opiekunowie, jak i pracownicy Diecezji) pastorzy: Antoni Olma, Władysław Kosowski, Marian Kot, Stanisław Karauda, Marian Wójcik, Zenon Samborski, Piotr Heród. Funkcję starszych zboru pełnili: Jan Góralewski

Następnym etapem historii było podzielenie łódzkiego zboru na mniejsze społeczności, co było efektem zarówno potrzeb logistycznych (przepełniona sala), jak i naturalną konsekwencją prowadzonej pracy misyjnej. W 1987 roku siedmiu wyznawców ze Zgierza dało zalążek nowej społeczności, która z czasem została przeobrażona w zbór, liczący do 18 osób, spotykający się w użyczonej przez miasto sali przy ul. Mielczarskiego 12.

W 1991 roku w hali „Anilana” małżeństwo Phil i Joanna Jones prowadzili spotkania biblijne, w wyniku których powstał zbór „Łódź- Górna”, który do dziś mieści się w otrzymanej przez Kościół w darze posesji przy ul. Płockiej 28.

Rok później do Łodzi przybył z Australii pastor Janusz Skrzypaszek, prowadził wykłady w sali przy ul. Więckowskiego 18. Efektem tej ewangelizacji było powstanie trzeciego zboru w Łodzi, którego historia charakteryzuje się przede wszystkim częstymi zmianami swoich siedzib. Opiekę nad tymi zborami sprawowali pastorzy Andrzej Siciński i Mirosław Karauda.

W 1995 roku w sali na Teofilowie odbył się jubileusz 100–lecia Kościoła w Łodzi.

Dalszy rozwój

Druga połowa lat dziewięćdziesiątych to przede wszystkim intensywna praca misyjna, przy wykorzystaniu coraz nowszych osiągnięć techniki. Na początku 1996 roku odbyła się największa w historii Łodzi akcja ewangelizacyjna, związana z wykładami australijskiego misjonarza, pastora Petera Roenfeldta. Każdego wieczoru licząca 400 miejsc sala Pałacu Młodzieży (obecnie YMCA) przy ul. Moniuszki zapełniała się po brzegi. W tym roku przyjęło chrzest ok. 30 osób, powiększając wszystkie zbory. Rok 1996 i 1997 to także udział Kościoła w organizacji koncertów Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Teatrze Wielkim w Łodzi. Łódzkie zbory wzięły udział w ogólnoświatowych adwentystycznych projektach misyjnych: NET 98 i NET 99 przy wykorzystaniu materiałów video, pochodzących z przekazu satelitarnego, a także w projekcie Misji Globalnej, pracując misyjnie w miastach, w których nie ma jeszcze zborów adwentystycznych - Pabianicach (Łódź- Górna), oraz Koluszkach i dzielnicy Widzew w Łodzi (zbór Łódź- Widzew).

W latach 1997-2002 łódzka wspólnota systematycznie gościła młodzież adwentystyczna z całego kraju w ramach dorocznych Festiwali Młodych Twórców, które odbywały się zarówno w zborze przy ul. Kopcińskiego, jak i w gościnnych progach Kościoła Chrześcijan Baptystów. Przełom wieków to także indywidualnie pisana historia poszczególnych zborów. Największy „ zbór – matka” – Łódź- Widzew pod koniec lat 90-tych na nowo podjął intensywną prace misyjną, także poprzez działające przy nim instytucje wewnątrzkościelne.

Zbór Łódź- Górna w szybkim czasie podwoił się do ponad pięćdziesięcioosobowej, dynamicznej społeczności, przyciągającej przede wszystkim osoby młode.

Trzeci z łódzkich zborów stawiał przede wszystkim czoła przeciwnościom lokalowym, często zmieniając swoje siedziby. Po dwuletnim okresie pobytu przy ul. Więckowskiego 18, w 1996 roku zbór musiał opuścić tamten lokal, przez krótki czas korzystając z gościny Kościoła Metodystów przy ul. WiN a następnie przez 1,5 roku wynajmując na nabożeństwa pomieszczenia Stronnictwa Demokratycznego przy ul. Gdańskiej. Nadzieję na ustabilizowanie sytuacji tego zboru było oddanie w 1998 roku przez władze miasta do użytku Kościoła czteropiętrowego budynku dawnego akademika Szkoły Filmowej przy ul. Ciesielskiej 6a . Zbór nosił wtedy nazwę „ Łódź- Bałuty” Faktycznie, był to czas prężnej pracy tego zboru. Niestety, z powodów administracyjno-finansowych w 2003 roku Kościół zrezygnował z administrowania tym budynkiem a zbór przeniósł swoje nabożeństwa do Domu Kultury „Rondo” przy ul. Limanowskiego. Jako pierwszy w kraju skorzystał z zawartej w Statucie Kościoła możliwości przyjęcia nazwy własnej, przyjmując na początku 2004 roku nazwę własną „Pielgrzym”.

Obecnie

Dziś łódzkie zbory Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego to 222 ochrzczonych wyznawców (stan na 14 maja 2005), wraz z dziećmi i młodzieżą jest to grupa ok.300 osób. W XXI wieku każdego roku przyjmuje chrzest 10-15 osób. Niestety, niepokojącym dla naszych zborów zjawiskiem w ostatnich latach jest migracja - zwłaszcza młodych wyznawców do miast w których rynek pracy daje szerszą ofertę niż Łódź. Łódzkie zbory spotykają się razem raz w roku - na uroczystym nabożeństwie dziękczynnym na koniec roku. Kościół Adwentystów Dnia siódmego w Łodzi stara się spełniać swoją podstawową misję niesienia ewangelii o zbawieniu w Chrystusie i Jego powrocie poprzez najbardziej komunikatywne metody, Stąd też ostatnie lata to przede wszystkim nastawienie na osobiste kontakty z mieszkańcami miasta. Posługiwanie się metodą Jezusa, który był tam, gdzie byli ludzie. Przy Kościele działają różne poza-zborowe organizacje wewnątrzkościelne. Przykościelny punkt katechetyczny, mimo problemów finansowych i lokalowych prowadzi zajęcia religii dla ponad 40 uczniów od „ zerówki” po klasę maturalną. Warto tutaj zaznaczyć, że do punktu uczęszczają dzieci i młodzież spoza Kościoła. Dla młodzieży została również zorganizowana łódzka drużyna harcerstwa adwentystycznego „Pathfinders”. Działa także klub rowerowy „Adventure” . Powstała w 2003 roku filia Chrześcijańskiej Służby Charytatywnej podejmuje projekty pomocy ludziom znajdującym się w trudnej sytuacji materialnej. W 2004 roku powstała Korespondencyjna Szkoła Biblijna i Korespondencyjna Szkoła Lepszego Życia, oferująca siedem kursów dla osób zainteresowanych poznawaniem treści Biblii, oraz zapoznawania się z tajemnicami zdrowia. Nie sposób pominąć zaangażowania Kościoła w życie społeczności łódzkiej. W całej swojej historii Kościół Adwentystów Dnia Siódmego zwracał uwagę na potrzebę zdrowego stylu życia i wstrzemięźliwości od używek. Od końca lat osiemdziesiątych systematycznie prowadzone są terapie dla osób pragnących rozstać się z nałogiem palenia tytoniu, a w szkołach pastorzy prowadzą spotkania z profilaktyki uzależnień. Organizowane są także otwarte spotkania poświęcone opanowaniu stresu, zdrowemu stylowi życia i odżywiania, poradnictwu rodzinnemu i małżeńskiemu. Kościół Adwentystyczny organizuje koncerty muzyki religijnej - także o charakterze charytatywnym, organizował nabożeństwa z okazji Dni Biblii. W ostatnich latach systematycznie uczestniczy w organizowanej przez Urząd Miasta akcji „Kolorowa Tolerancja” , mającej za zadanie krzewienie postaw otwartości i tolerancji. Działalność Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego w Łodzi to przede wszystkim jednak codzienne życie jego wyznawców pośród swoich rodzin, sąsiadów i współpracowników. Życie ludzi powołanych do bycia solą ziemi i światłością świata, wskazujące na Tego, który jest Miłością i Tego, który ma wkrótce przyjść.

Pastorzy


pastor Zbigniew Makarewicz (2015-)
pastor Mirosław Karauda (1991-2015)

Starsi zboru


Elżbieta Horab (...)
Tomasz Karauda (...)
Joanna Szulc (...)
Jerzy Barylski (...)
Łukasz Romanowski (...)
Paweł Siejka (...)